Za nami połowa XI kadencji Senatu RP. Kadencji, w której wiele się wydarzyło. Była czasem intensywnej modernizacji obronnej, polskiej prezydencji w Radzie UE, odbudowy relacji z UE, przywracania praworządności, odblokowania środków unijnych z KPO czy realizacji zmian w systemie świadczeń socjalnych. W Senacie skupiliśmy się na merytorycznej pracy nad ustawami, aktywnym udziale w debacie publicznej, ochronie oraz przywracaniu standardów praworządności i niezależności instytucji państwowych. Senat wykorzystywał swoje prawo do inicjatywy ustawodawczej, zgłaszając projekty ustaw, które odpowiadały na bieżące potrzeby obywateli.
W ramach działalności w Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych przygotowywaliśmy, opiniowaliśmy i wprowadzaliśmy poprawki do projektów ustaw, analizowaliśmy dokumenty związane w członkostwem Polski w UE, zajmowaliśmy stanowiska w istotnych sprawach zagranicznych, organizowaliśmy wizyty i spotkania z przedstawicielami parlamentów innych państw oraz aktywnie wspieraliśmy inicjatywy na rzecz środowisk polonijnych i Polaków za granicą.
Od początku kadencji udałem się w delegacje zagraniczne do Waszyngtonu, Brukseli, Kijowa, Paryża, Londynu, Berlina, Dublina, Chicago, Toronto, Budapesztu, Erywania, Rejkiawiku, Edynburga, Bredy i Kopenhagi. Moje senackie podróże zagraniczne oraz spotkania były skoncentrowane na realizacji dyplomacji parlamentarnej, a w jej ramach wzmacnianiu sojuszy, budowaniu i rozwoju relacji z parlamentarzystami innych państw, współpracy w organizacjach międzynarodowych, ale także nawiązaniu dialogu oraz wspieraniu Polonii i Polaków za granicą.
Jako przewodniczący Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych spotykałem się z ambasadorami, przedstawicielami państw i instytucji UE. Spotkania zawsze nawiązywały lub bezpośrednio dotyczyły kwestii fundamentalnych: bezpieczeństwa Polski i Europy, wzmacniania militarnego Europy, współpracy z europejskimi partnerami, relacji transatlantyckich, umacniania demokracji oraz współpracy na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego. Bezpieczeństwo rozumiane wielowymiarowo było także głównym tematem programu polskiej prezydencji w Radzie UE.
W minionych dwóch latach spotkałem się z: Prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełeńskim, Królem Danii Fryderykiem X, Prezydent Islandii Hallą Tomasdottir, Prezydentem Słowacji Peterem Pellegrinim, Prezydentem Albanii Bajramem Begajem, Prezydentem Mongolii Uchnaagijn Chuurelsuch, Specjalnym Przedstawicielem Prezydenta Republiki Azerbejdżanu Elczin Amirbajow, Specjalnym Wysłannikiem Prezydenta Republiki Korei Park Jiewon, Szefem NZA i Zastępcą Szefa Zjednoczonego Gabinetu Przejściowego Swietłany Cichanouskiej Pawłem Łatuszką, Ambasadorem Stanów Zjednoczonych Markiem Brzezińskim, Ambasadorem Stanów Zjednoczonych Thomasem Rose, Ambasadorem Japonii Akio Miyajima, Ambasadorem Republiki Tureckiej Rauf Alp Denktaş, Ambasadorem Armenii Alexandrem Arzoumanianem, Ambasadorem Hiszpanii Ramiro Fernández Bachillerem, Ambasadorem Kazachstanu Alimem Kirbayevem, Ambasadorem Izraela Jacovem Livne, Ambasadorem Łotwy Jurisem Poikansem, Ambasadorem Chin Sun Linjiang, Ambasadorem Serbii Nebojša Košutić, Ambasadorem Tunezji Taoufikem Chebbim, Ambasadorem Litwy Valdemarasem Sarapinasem, Ambasadorem Niemiec Miguelem Bergerem, Ambasadorem Niderlandów Jennes de Mol, Ambasadorem Republiki Mołdawii Violettą Agrici, Ambasadorem Azerbejdżanu Nagiz Gurbanovą, Ambasador Albanii Mimozą Halimi, Ambasadorem Izraela Yaakov Finkelsteinem. Spotkania z ambasadorami oraz głowami państw stanowiły istotne wsparcie oficjalnych działań rządu i Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Odbyłem także spotkania z: Przewodniczącą PE Robertą Metsolą, liderką białoruskiej opozycji Switłaną Cichanouską, Ministrem Spraw Zagranicznym Ukrainy Andrijem Sybihą, Przewodniczącym Bundesratu Austrii Franzem Ebnerem, Wiceministrem Spraw Zagranicznych Armenii Paruyr Hovhannisyanem, Wiceprzewodniczącym Knesetu Moshe Turpazem, Przewodniczącym Parlamentu Szwecji Andreasem Norlenem, Przewodniczącym KSZ Sejmu Republiki Litewskiej Zygimanatasem Pavilionisem, Przewodniczącym Izraelsko-Polskiej Grupy Parlamentarnej Amitem Halevim, Przewodniczącym Izby Gmin Kanady Gregiem Fergusem i Przewodniczącym KSZ Kanady Alim Ehsassim, amerykańskimi kongresmenami Jimem Costą, Joe Wilsonem, Johnnym Olszewskim i Billem Keatingiem, Przewodniczącym Senatu Republiki Francuskiej Gerardem Larcherem, Przewodniczącą Bundesratu Anke Rehlinger, Przewodniczącą Komisji Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej Parlamentu Republiki Mołdawii Iną Coseru, Przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Senatu Rumunii Titusem Corlateanem, Premierem Islandii Kristrun Frostadottir i Ministrą Spraw Zagranicznych Islandii Thorgerdur Katrin Gunnarsdottir, Przewodniczącym delegacji Azerbejdżanu do ZP OBWE Gayą Mammadovem, Wiceprzewodniczącym Knesetu Hanochem Dov Milwidskym, Przewodniczącymi Senatów Państw Trójkąta Weimarskiego i Przewodniczącym Rady Najwyższej Ukrainy Rusłanem Stefanczukiem, Przewodniczącym Jordańsko – Polskiej Grupy Parlamentarnej Senatorem Yahya Kisbim, a także członkami korpusu ambasadorów państw arabskich w Polsce, delegacją Izby Gmin Wielkiej Brytanii, delegacją Knessetu, delegacją Gagauzji i delegacją rumuńską.
W 2025 roku brałem udział w konferencjach dotyczących europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz współpracy obronnej, aby omówić przyszłe priorytety i wyzwania stojące przed UE w dziedzinie polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony, a także wymienić doświadczenia oraz wspólnie monitorować wdrażanie ustaleń z poprzednich szczytów. Uczestniczyłem w konferencji LXXI COSAC w Brukseli, konferencji w ramach spotkania Trójkąta Weimarskiego „Perspektywa rozszerzenia UE – konsekwencje dla unijnych polityk” i spotkaniu plenarnym COSAC w Budapeszcie. XXVII Międzyparlamentarna Konferencja ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony odbyła się w Kopenhadze w ramach duńskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Międzynarodowe Forum Dyskusyjne Yerevan Dialogue 2025 służyło debacie o globalnych wyzwaniach oraz umocnieniu pozycji Armenii jako pomostu dyplomatycznego między Europą a Azją. Rozmowy polskiej delegacji dotyczyły gwarancji bezpieczeństwa dla regionu oraz wsparcia ormiańskich dążeń do integracji z UE.
